(Uit "Spijkerhard", dec. 2009) De Tuinwijk biedt een mix van jonge nieuwkomers en ouderen die hun wortels in de wijk hebben. Jacqueline Smid heeft een middel gevonden om de groepen met elkaar in contact te brengen: samen mozaïeken maken. Niet alleen versterkt het de cohesie in de wijk, het zorgt ook nog eens voor een verfraaiing van het straatbeeld! Een eerste succesvol project krijgt wellicht een grootschaliger vervolg.

Wie de Tuinwijk binnenkomt, ziet onmiddellijk dat de wijk onderhevig is aan een grootschalige renovatie. Tientallen busjes van installatiebedrijven bepalen het straatbeeld. Veel huizen staan nog leeg, maar sommige zijn alweer bewoond en hier ziet het er weer als nieuw uit. Wat opvalt in de bewoonde straten, is dat op sommige plekken het trottoir ineens wordt opgesierd met een fraaie mozaïektegel. Er zijn afbeeldingen van onder andere dieren, bloemen en fruit. Alle figuren zijn opgebouwd uit kleine, felgekleurde scherven keramiek. Soms kom je de mozaïeken ook tegen als huisnummer.

De mozaïeken zijn een initiatief van Jacqueline Smid. Zij noemt zich heel bescheiden ambachtsvrouw. ‘Kunstenaar vind ik een te groot woord. Een kunstenaar is vernieuwend bezig, dat ben ik niet', verklaart ze. Smid maakt glasin- lood, maar dan zonder lood, zo legt ze uit. Het houdt in dat Smid glasscherven in een motief op een glasplaat plakt of soms het glas in gesmolten staat op de glasplaat aanbrengt.

Smid heeft haar woning annex atelier aan de Mutua Fidesstraat. Ze wordt dus dagelijks geconfronteerd met de renovatie die in haar wijk plaats heeft. ‘Door die renovatie', zegt ze, ‘ontstaat hier een nieuwe bevolkingssamenstelling. Buurtbewoners trekken weg, gaan in een andere wijk wonen. Terwijl anderen van buiten deze wijk, hier juist een nieuw thuis vinden. Ik kreeg daarom het idee een mozaïekworkshop te organiseren voor de wijkbewoners, zodat ze op een ongedwongen manier met elkaar konden kennismaken.'

Het initiatief, dat in juni van dit jaar zijn bekomst kreeg, werd een doorslaand succes. Ruim zeventig bewoners, waaronder kinderen en volwassenen, meldden zich bij Smid. De meesten kozen een ontwerp uit, terwijl een enkeling zich waagde aan een eigen ontwerp. Als bouwmateriaal werden speciale tegeltjes uit Portugal gebruikt, omdat ze zo fel gekleurd zijn. Een stratenmakerbedrijf heeft de tegels voor de huizen van de deelnemers geplaatst. Het hele project kostte tienduizend euro.

Aangestoken door het succes, heeft Smid inmiddels een nieuw plan bedacht. Ze wil nu het fietstunneltje in de Moesstraat verfraaien met een enorme mozaïek. Dat wordt dan bevestigd op de noordzijde van het tunneltje, dat uitkomt op de Tuinwijk. ‘Ik heb daarvoor zo'n zestig tot tachtig bewoners nodig', zegt ze. ‘Voor hen wil ik een workshop organiseren in april volgend jaar.'

Smid hoopt gebruik te kunnen maken van een woning die dan nog leegstaat. Ze denkt dat de deelnemers zo'n vier avonden nodig hebben om het mozaïek te voltooien. Dat wordt dan in delen op gaas geplakt en voorzien van een anti-graffiti laag. Later plakken tegelzetters het geheel tot één mozaïek, met een totale oppervlakte van zo'n 15m2, op de wanden van het fietstunneltje. Goedkoop is het niet, het gehele project moet zo'n 18.000 euro kosten. Maar Smid heeft goede hoop dat het Wijkoverleg en de gemeente een dezer dagen hun fiat geven.

(Red: Meer over het mozaïekproject: klik hier)

Het blad "Spijkerhard" kunt u hier downloaden Spijkerhard 23e jaargang nr 4 december 2009 (1.37 MB)

Uitgave: Stichting BewonersTaal