Bij het verlaten van mijn huis kijk ik nu niet meer over een grote zandvlakte, maar in plaats daarvan zie ik plotseling een bijna twee meter hoge zandbult, die alle uitzicht belemmert. Dit blijkt het uitgegraven zand uit het rioleringstrace te zijn; de aannemer is na vier dagen al opgerukt tot over de helft van de Mutua Fidesstraat. De stoepjes voor de huizen zijn inmiddels ook tot het absolute minimum teruggebracht, meestal niet meer de twee stoeptegels breed. Het is balanceren om de straat uit te komen.

Vaak is de stoep geheel vervangen door rijplaten, die gelukkig wel iets breder zijn, maar via die platen kom zo soms plotseling voor een verder onbestrate zandstrook te staan. Langs een groot deel van de straat liggen de nieuwe rioleringsbuizen klaar om de grond in te gaan. De zandvlakte en de buizen zijn tot nu toe nog niet echt ontdekt door de kinderen als favoriete speelplek. Een enkeling loopt eens over een buis of zit er even in te koekeloeren, maar daar blijft het bij.
Zelf kan ik mij uit mijn jeugd herinneren, dat zo'n rioleringsproject in de straat tot geheel nieuwe activiteiten en nieuwe vriendjes leidde.
We kropen door de buizen en gebruikte de zandvlakte als terrein om met speelgoedauto's en draglines het geheel in het klein nog eens even over te doen. Een maal schrok ik mij werkelijk rot toen midden in zo'n rioolbuis een ander jongetje bleek te zitten; het enige katholieke jongetje uit de straat. Dat was helemaal fout; daar ging je niet mee om. Maar zijn mooie dragline had toch meer aantrekkingskracht dan de afkeer van zijn religie, zodat we na de schrik de beste vrienden werden. Nou, ik wacht nog op zo iets in de Magna Petestraat!

Derk Jaap Bessem.